Op zaterdag 28 november vertrok ik nogmaals naar Moscenicka Draga, voor nogmaals een 8-daagse reis. Bij vertrek hoopte ik natuurlijk dat het een ander reisje zou worden dan de vorige. Ondertussen heb ik weer een nieuwe camera, dus in ieder geval meer foto’s!

Dag 1, zaterdag 28 april 2012, Herveld-Denkendorf

De afgelopen week was natuurlijk een rare. De crematie, het geregel er omheen en dat alles natuurlijk in Groningen, dus weinig tijd voor mezelf. Ik was dan ook weer blij dat ik er weer even tussenuit kon, ook al was het beroepsmatig.

Normaal rijd ik de avond van tevoren even naar Herveld om de bus te controleren en de meeste spullen er vast in te zetten, maar de bus was niet aanwezig, en dus moest ik dat overslaan. Lastig, want zoals mijn trouwe lezers inmiddels weten ben ik een chaoot, en moet ik dat op mijn gemak doen, anders vergeet ik geheid een aantal dingen.

Dit keer was ik maar 1 ding vergeten, namelijk mijn sleutels. Zou ik de bus van tevoren hebben kunnen inpakken, was dat geen probleem geweest, want dan had ik de papieren al thuis gehad, maar nu lagen ze nog in mijn postvak en kon ik er met geen mogelijkheid bij. En dus belde ik mijn vrouw wakker, vroeg haar me tegemoet te rijden en reed zelf terug naar Malden om mijn sleutels op te halen.

Om 7.00 was ik weer voor de tweede keer op de zaak, pakte mijn spullen over in het busje en toen was het wachten op de collega’s die mee zouden rijden, althans op een van hen, die pas om 7.30 aankwam.

Eenmaal in Nieuwdijk pakte ik snel mijn spullen over, graaide nog ff een broodje van de schaal en vervolgens begon ik in te laden. Toen ik nog een passagier miste bleek die helemaal niet op te zijn komen dagen (is dat correct nederlands?) en zo vertrok ik met 45 personen naar Heckl. Althans, naar Denkendorf, maar in de haast had ik niet goed gekeken en dacht ik dat ik naar Heckl moest. Gelukkig kwam ik er onderweg achter, anders had ik toch mooi voor gek gestaan bij het verkeerde hotel!

De reis verliep spoedig, op een beetje file bij Limburg an der Lahn na. Daar dook ik een stukje binnendoor, maar dat was geen goede keuze, want terwijl ik op de sluiproute in de file stond,. zag ik dat het verkeer op de snelweg alweer reed.  Al met al was ik om 18.00 in Denkendorf, en dat is toch een mooie tijd!

Dag 2, zondag 29 april 2012: Denkendorf-Postojna-Moscenicka Draga

Ik wertrek op zo’n reis zo min mogelijk voor 8.00. De reden is dat het voor de groep een vakantie moet zijn. alleen als het echt niet anders kan vertrek ik eerder, en dit keer besloot ik ervoor te kiezen om om 7.30 te vertrekken, zodat ik iets ruimer in de tijd zou zitten. Daardoor, en omdat het heel erg rustig was op de weg, kon ik wat extra fotostops doen, en dus stopte ik een keer bij burg Hohenwerfen en een keer bij de Tauern, wat erg werd gewaardeerd, zeker omdat het er na de sneeuwbui van vorige week nog lekker wit uitzag.

Bovendien was het leuk om hier wat te experimenteren met de panoramafunctie op mijn zoveelste nieuwe camera

Bij Eisentratten hield ik weer een lunchstop en om 15.30 was ik bij Postojna, waar men voor de verandering de pinautomaat en de kassa verplaatst had. Gelukkig was ik goed op tijd, want ik had gereserveerd voor 16.00. en om 15.50 had ik alles geregeld en stond ik de entreekaarten uit te delen.

Terwijl de groep binnen was ruimde ik even de bus op, waste de voorruit en tankte, en om 17.00 was ik weer terug bij de grot, waar om 18.00 iedereen weer in de bus zat. Nog even binnendoor naar de grans, waas ik gelukkig redelijk vlot overheen was, en om 7.50 was ik in Moscenicka Draga.

Dag 3, maandag 30 april 2012: Krk

Na een heerlijk ontbijt uit het uitgebreide buffet was iedereen om 8.45 weer paraat en vertrokken we naar Krk. Omdat er boven Ríjeka een ongeluk gebeurd was reden we dit keer de heenweg door Opatija en Rijeka, en zo kwamen we via de andere kant bij de Bakar baai, waar we dit keer dus een andere fotostop konden houden.

En omdat ik de foto vanaf deze kant mooier vind, vooral omdat je zo het contrast tussen de middeleeuwse stad en de spectaculaire 20e eeuwse snelwegconstruktie erboven op de foto kunt zetten, heb ik me nu al voorgenomen om dit vaker zo te doen. Ook als je alleen het stadje op de foto wilt, is het vanaf deze kant mooier.

Na de fotostop reden we door naar de brug, en vervolgens door over het eiland naar de stad Krk.

Het was druk op Krk, dus ik moest weer even wachten tot ik een plekje had om te parkeren. Ondertussen begon Branko weer aan de rondwandeling door het stadje, en vroeg ik of ik op het busstetion zelf mocht blijven staan en dat mocht. En dus liep ik de groep achterna, en bij het grote plein haalde ik de groep alweer in. Ze waren ook makkelijk te herkennen, want 5 dames uit de groep hadden in verband met koningnnedag een prachtig oranje hoedje op.

Ik liep de rest van de wandeling weer mee en dronk vervolgens een bak koffie met Branko.

Om 12.45 was iedereen weer terug bij de bus. Aan de tasjes te zien was de lokale economie weer gespekt, dus we hadden onze goede daad in de stad Krk weer verricht en reden door naar Vrbnik voor een bezoek aan de wijnboer, waar de Schnapps, de lunch en de wijn voor een goede, losse, ontspanen sfeer zorgden.

Na de wijnboer liep Branko nog met de groep door de smalle straatjes van Vrbnik, terwijl ik met de mensen die slechter ter been waren met het kleine busje van de konoba naar de bus reed. Toen we weer compleet waren, reden de door naar salina voor nog een fotostop.

In het verleden werd bij Salina zout gewonnen, maar nu dat niet meer gebeurt is het een kuuroord waar mensen modderbaden nemen. Als we hier stoppen voor een foto grappen we meestal dat wie erin wil dat kan doen, maar nu gebeurde dat voor het eerst, en dus duurde de stop wat langer

Het duurde dan ook even voor we iedereen weer in de bus hadden, en tenslotte reden we boven Opatija en Rijeka langs weer terug naar het hotel.

Dag 4: Dinsdag 1 mei 2012: Istrie tour

Soms verbaas je je over de mensen die je bij je hebt. Iedereen is natuurlijk welkom, maar soms vraag je je af of het verstandig is dat mensen meegaan op zo’n reis. Zo kwam er deze morgen een dame uit de bus bij me die zich niet zo lekker voelde en vandaag niet mee zou gaan. Een dokter was waarschijnlijk niet nodig, maar voor de zekerheid keek ik of de dokter in het hotel vandaag aanwezig was. Dat was niet het geval, en dus sprak ik met deze mevrouw af dat ze me zou bellen als ze toch naar een dokter ging, zodat Branko eventueel via de telefoon als tolk kon fungeren.

Het bleek dat deze mevrouw vorige week nog een herseninfarct had gehad, en toen zij voor vertrek  even wat woorden door Branko liet opschrijven schrokken we toch wel. Herseninfarct, hartritmestoornissen en meer van dat soort woorden kwamen langs, en ik begon me al af te vragen of het wel verstandig was om er niet meteen een dokter bij te halen, maar vandaag was ze alleen maar misselijk en had ze buikpijn.

Daarbij had ik nog een ander probleem, want het bleek dat de plaats waar ik de bus geparkeerd had niet van het hotel was, maar privé eigendom, en de eigenaar had een ketting voor mijn bus gehangen en zijn auto ervoor geparkeerd.

Gelukkig kreeg ik precies op tijd hulp en kon ik om 8.45 vertrekken

Via de kust reden we weer naar Plomin en vandaar via Zmiinj naar Rovinj.  Nadat ik de groep heb afgezet parkeer ik de bus en wandel ik naar het stadje vooor een kop koffie. Ik heb het stadje al regelmatig gezien natuurlijk, en dus drink ik dit keer alleen koffie op het terras en geniet van het mooie weer en de zeilwedstrijd voor de kust.

Als bijna alle mensen na het bezoek aan Rovinj op de boot zitten, haal ik de bus om de laatste twee op te halen. Vervolgens rijd ik even langs Porton Biondi, het restaurant waar ik vroeger, toen ik hier voor Gogo tours kwam, zo vaak heb ontbeten. Daar haal ik even een telefoonnummer, zodat ik mijn eigen vakantie met hem kan regelen, en vervolgens rijd ik naar Porec.

Ook in Porec doe ik dit keer niet veel. Ik wandel even over de markt, en daarna pik ik een terrasje om van daar telefonisch nog wat privé zaken in nederland te regelen, want het gewone leven gaat ook gewoon door, en na het overlijden van haar man moet ik nog een aantal zaken voor mijn moeder regelen.

Om 15.00 wandel ik naar de aanlegplaats voor de boot, maar die is er al en onderweg kom ik de groep al tegen. Met hen wandel ik terug, en nadat we de vrzamelplek hebben aangewezen vlei ik me nogmaals op het terras.

Om 16.45 vertrekken we weer terug. Ik moet nog iets afgeven bij de andere parking in Porec voor de fietsbus, en dan gaan we via Pazin terug naar het hotel. Met nog een fotostop zijn we om 18.35 weer bij het hotel.

Dag 5: woensdag 2 mei 2012: Plitvicemeren

Omdat we vandaag vroeg weg gingen, had ik in het hotel geregeld dat we vroeger konden ontbijten.  Blijkbaar was er miscommunicatie geweest, want het ontbijt had dinsdag al om 7.30 klaar gestaan en toen was er natuurlijk niemand op komen dagen! gelukkig kwamen we daar dinsdagavond achter en kon ik het alsnog voor vandaag regelen. Dat het dienstdoend personeel daar niet blij mee was, heb hopelijk alleen ik gemerkt. Ik weet zeker dat ik het goed geregeld had, maar het was misgegaan bij de chef van het rastaurant.

Om 7.30 vertrokken we weer naar de Plitvicemeren. Via onze vertrouwde route reden we erheen, met een koffiestop in Senj, een korte stop bij een lokale boer om produkten te proeven en een lunchstop bij Villa Velebite

Dit keer beloot ik niet mee te wandelen. Er was een oud collega, en ik wilde even bijkletsen. Bovendien heb ik in de tussentijd de bus uitgeveegd, maar dat had niet echt het gewenste effect, want bij het instappen kwam er meer zand mee naar binnen dan ik er uit geveegd had! Het weer was nog spannend bij Plitvice. Zon en hoge temperaturen werden afgewisseld met hevige onweersbuien, en de groep heeft het dan ook niet helemaal droog gehouden.

Op de terugweg besloten we eens wat anders te doen dan anders. Normaal rijden we terug via Karlovac, maar dit keer wilden we binnendoor. Via de 42, die een stuk smaller is dan je op de kaart zou verwachten, reden we nog een flink stuk over het nationaal park en daarna door prachtige bergvalleien. het was een schitterende route, waarvan we tot vorig jaar dachten dat het niet zou kunnen met een lange bus. Vorig jaar reed een chauffeur die er nog nooit geweest was echter per ongeluk hierlangs en omdat hij er schadevrij uit gekomen was, wist ik dat het moest passen. In het hoogseizoen zou ik het iedereen afraden, maar nu het rustig was ,was het redelijk te doen en echt een schitterende route. Helaas hebben we we op het smalle stuk niet bij nagedacht om foto’s te maken (jammer) maar het is wel een mooie route, die ik zeker vaker ga rijden!

Al met a; was het een geweldige rit, en het was nog een kwartiertje sneller ook, dus om 19.45 waren we terug bij het hotel.

Dag 7: Donderdag 3 mei 2012: Opatija

Na drie intensieve dagen, en 5 als je de heenreis meerekent, is het dagje Opatija altijd een dag om even lekker bij te komen, en dus doen we het deze dag rustig aan. 10 uur vertrek, rustig naar Opatija waar men dan 3 uur heeft om lekker rond te kijken, een terrasje te pakken en te lunchen. Wie dat wil kan dan de vakantie aflsuiten met een boottochtje, en als ik in Moscenicka Draga ben laat ik ze dan het liefst terugvaren naar het hotel. Omdat de zee rustig was, en omdat de wind vandaag van de andere kant kwam dan 2 weken geleden, had ik het dus weer zo geregeld. Helaas draaide de wint toch weer, en dan heb je juist bij Moscenicka Draga de hoogste golven! Jammer, want nu kon de boot niet aanmeren en moesten ze dus een stukje terug naar Lovran. Ik reed daar met de bus heen, pikte ze daar op en reed terug naar het hotel. Wel kon ik daardoor een paar mooie foto’s van Gojko’s nieuwe boot maken.

Achteraf was het maar goed ook dat ik nog terug reed, want 5 dames hadden besloten om op eigen gelegenheid terug te gaan naar het hotel, maar ook zij waren in Lovran gestrand en stonden op de lijnbus te wachten. Daardoor kon ik ze mooi nog oppikken en meenemen.

Dag 7: vrijdag 4 mei 2012: Moscenicka Draga-Enkering

Om 7.50 zaten alle koffers en alle passagiers al in de bus, en dat terwijl ik pas 8.00 had gezegd. Dat was wel kenmerkend voor deze groep: ze waren overal op tijd, maar vooral als het heel lekker weer was, bleven ze wel lang naast de bus staan. Nu was het echter flink afgekoeld, en dus zat iedereen er mooi op tijd in en konden we vlot weg. Omdat ik ook vrij vlot de grans over was, overwoog ik nog even om de koffiestop bij Bled te houden, maar na een rekensommetje voor wat betreft de tijd besloot ik het toch niet te doen en koffie te drinken bij een wegrestaurant. De tweede stop hield   ik weer bij Eisentratten en met nog een middagstop bij de Chiemsee was ik om 18.00 bij Heckl. Hoewel ik me had vooorgenomen om  twee minuten stilte te nemen in verband met dodenherdenking, was ik om 20.00 druk in gesprek en ben ik het vergeten.

Dag 8: zaterdag 5 mei: 2012 Enkering-Nieuwdijk

Wat vliegt zo’n 8-daagse toch voorbij! Voor je het weet is het over. Om 8.00 vertrokken we weer uit Enkering, en al snel begon het te regenen. Het was super rustig op de weg, en toen ik na de stop bij Würzburg ging rekenen bleek dat ik heel veel tijd over had. Maar wat moet je in de regen? anderhalf uur Limburg an der Lahn is leuk, maar niet als het hoost! Ik besloot te hopen dat het er toch droog zou zijn, en mocht dat niet het geval zijn, zou ik gewoon een lunchstop houden en dan ‘s middags maar een langere stop bij CentrO of zo.

Maar wonder boven wonder, net voor Limburg werd het droog, en dat bleef het bijna gedurende de hele stop. Slechts een klein kort buitje kwam eruit, en dus: missie gelaagd. Met nog een half uurtje pauze bij Hunxe kwam ik precies om 17.30 aan in Nieuw Dijk.

De laatste twee dagen kreeg ik voorin om beurten gezelschap van twee prachtige jongedames, waarmee ik nog op de foto ging voordat ik naar huis reed, en toen zat ook dit reisje er weer op. Komende week blijf ik in de buurt, en maandag 14 mei vertrek ik voor Diogenes 4 dagen naar Parijs.

Eindelijk mocht ik op 16 april weer naar Kroatie en wel naar Moscenicka Draga. Eindelijk! Vorig jaar was ik in maart al in Kroatie geweest maar dit jaar komt het seioen later op gang en dus had ik er vreselijk veel zin in. Maar soms loopt een reis anders dan je hoopt……..

Dag 1, maandag 16 april 2012: Herveld-Enkering

Ik moest beginnen met een klein servicelijntje dus ik was al vroeg in Herveld om de bus klaar te maken. Voor deze reis kreeg ik de 166 mee en dat is één van de drie compleet gestickerde Van Hools

Nadat de bus gereed was reed ik naar Arnhem. Bijna iedereen was daar op tijd, maar toch moest ik nog 10 minuutjes op de laatsate twee wachten, alvorens ik naar Nieuw Dijk kon. Ondanks dat, en ondanks het beetje file was ik gelukkig niet als laatste bus bij het overstappunt, en dus had ik nog even tijd voor koffie en een broodje voordat de stoelendans begon.

Ik hield de eerste pauze bij Monabaur de tweede bij würzburg en zo was ik om 17.40 in Enkering. Nadat de koffers uitgepakt waren en de mensen hun kamer hadden, haalde ik het koffiezetapparaat uit elkaar, want de koffie was niet te drinken. Het binnenwerk nam ik mee naar boven waar Hubert Heckl het voor mij ontkalkte. Nog voor het eten zat het apparaat weer in elkaar en was het gevuld met vers water.

Na het eten werd ik gebeld met zeer vervelend nieuws. De man van mijn moeder, mijn stiefvader dus was plotseling overleden, en nu stond ik voor een dilemma. Want wat doe je in zo’n geval? Als het om mijn moeder, mijn vrouw of 1 van de kinderen had gegaan had ik het direct geweten en was ik terug gevlogen, maar ik heb nog nooit gevlogen en zag dat ook eigenlijk in dit geval niet zo zitten. In overleg met mijn vrouw en mijn broertje besloot ik dan ook alleen maar terug te vliegen als het echt niet anders kon, en dat zij zoveel mogelijk de crematie zouden regelen. de rest van de avond heb ik aan de telefoon gehangen, en had ik geen zin om me tussen mijn passagiers te begeven.

Dag 2, Dinsdag 17 april 2012: Enkering, Postojna, Moscenicka Draga

Na het ontbijt pakten we de koffers weer in de bus en om 7.50 reed ik weg bij hotel Heckl. Onderweg hoorde ik al dat er een ongeluk was op de Bab 8 en dat een gedeelte regelmatig werd afgesloten in verband met werkzaamheden, dus ik had al snel spijt dat ik niet vroeger weg was gegaan. Gelukkig hebben we er totaal geen last van gehad. Mijn collega Frans wel, die was al om 7.00 gaan rijden vanuit Denkendorf, maar bij de eerste stop kwam ik hem al tegen.

Vervolgens reden we Oostenrijk in, hielden even een korte fotostop bij de Tauernalm en rond 12.30 was ik bij eisenträtten, waar we stopten voor de lunch. Om 13.15 reden we daar weer weg, en met Frans in mijn kielzog reden we naar Postojna, waar we om 15.30 arriveerden. Dat was perfect, want dan konden de mensen nog even pinnen of naar het toilet, voordat ze de grot in gingen. Ondertussen maakte ik even gebruik van de wachttijd om even te tanken.

Na Postojna reed ik bnnendoor naar de grens, waa ik 3 bussen voor me had en dus ruim een half uur tijd verloor, en zo was ik uiteindelijk pas om 20.00 bij het hotel.

Dag 3, woensdag 18 april 2012: Otok Krk

hotel Marina in Moscenicka Draga is een super hotel en dus kwam iedereen heerlijk uitgerust en na een goed ontbijt goed gemutst bij de bus. Om 8.45 vertrokken we voor een mooie rondrit over het eiland Krk. Via de bakarbaai reden we naar de brug, en vervolgens over het eiland naar de stad Krk. Daar moest ik eerst even iets regelen, maar Branko liep met de groep de stad in, en omdat ik zijn route ken haalde ik ze al snel in. Met de groep liep ik verder, en nadat Branko zijn verhaal had verteld dronken we samen koffie op mijn intussen zo vertrouwde terras. Daar vonden ze het zo leuk dat we er eindelijk weer ewaen dat we niets hoefden te betalen!

Toen iedereen zich weer bij de bus verzameld had. staken we het eiland weer over naar Vrbnik, waar we de wijnboer bezochten. Dat is meestal het moment van de reis waarop de groep los komt, en ook deze reis was dat niet anders. Na het proeven van drie verschillende schnapps kreeg de groep een film te zien over de wijnproduktie in vrbnik, om vervolgens aan tafel te gaan voor de lunch, waarbij zij drie soorten wijn kregen: De witte zlahtina, waarom Krk beroemd is, een rode wijn van het eiland en de dessertwijn posek, waar de meeste nederlanders dol op zijn, omdat deze wijn zo zoet is.

Via een andere route over het eiland reden we naar salina, en daarvandaan via rijeka en Opatija terug naar het hotel

Dag 4. donderdag 19 april 2012:Plitvice meren

Hoewel we de dagtocht naar de plitvicemeren eigenlijk pas op vrijdag hadden gepland, besoten we de dagen, aan de hand van de weerberichten, om te gooien en vandaag te gaan, maar ik had ng wel mijn twijfels. We waren namelijk nog geen kwartier onderweg of het begon te regenen. Het ging niet zomaar om een buitje, maar het kwam met bakken uit de hemel en dat bleef zo tot net voor de koffiestop in Senj.

Het stuk daarna werd het weer echter alleen maar beter, en na de lunch, toen we eindelijk op de meren waren, scheen zelfs de zon!

Iedereen bleek goed geneog ter been te zijn om de lange route mee te wandelen, en dus kon ik zelf ook mee onderlangs. Wat een genot is het toch om door dat prachtige stuk natuur te wandelen, zelfs al ben je met zo’n grote groep! De spetters van de grote waterval de vissen die je gewoon kunt zien zwemmen en de rust van de natuur maakten er een geweldige dag van eker omdat ik al lang niet meer de hele wandeling had gedaan.

Het nadeel is echter wel, dat terwijl de mensen wat zitten te dommelen ik ook op de terugweg scherp moet blijven, maar ach, ik doe het niet voor het eerst en dus lukt dat wel. Om 20.00 waren we weer in het hotel, waar het buffet alweer klaar stond, en al met al was het weer een super dag.

Dag 5 vrijdag 20 april 2012: Istrie tour

Alweer de laatste dag met Branko. Via Plomin en Zminj reden we naar rvinj, waar we na een korte omleiding om 10.45 arriveerden. Nadat ik de groep had afgezet reed ik naar de parkeerplaats, om vervolgens ook even de stad in te wandelen. Daar trof ik branko al snel, en na een kop koffie verzamelden we de groep weer om naar de Eufraima kathedraal te lopen. Tewijl Branko met de groep naar binnen ging probeerde ik een meeu te temmen, maar dichterbij dan een halve meter kwam het beest niet. via het kunstenaarstraatje liepen we weer naar beneden, waarna we de mensen verzamelden bij de boot. degenen die niet mee gingen varen pikte ik op bij de bushalte, en vervolgens reed ik via het limski kanaal en Vrsar naar Porec. ik wees de groep waar de boot aankwam en ging vervolgens genieten van mijn vrije tijd.

Om 16.45 was het weer tijd om te vertrekken en via Pazin reden we terug naar het hotel. we helden nog een korte fotostop en om 18.30 waren we terug

Dag 6, zaterdag 21 april 2012: Opatija

Vandaag was alweer de laatste dag in kroatie, een dag om het rustig aan te doen. Om 10.00 vertrokken we naar Opatija, waar ik de mensen drie en een half uur vrije tijd gaf. Vervolgens bracht ik de mensen die nog wilden varen naar de boot, en de rest naar het hotel. De bedoeling was dat de boot naar het hotel zou varen, maar door de sterke wind kon hij daar niet aanleggen, en dus werd het een rondje en pikte ik ze weer op in Icici. Vervolgens reed ik naar het hotel en de rest van de middag had men de gelegenheid om van het zwembad de boulevard of wat dan ook te genieten

Dag 7, zondag 22 april 2012: naar huis!Vandaag had ik een lange dag voor de boeg, want vanwege de crematie  reed ik in 1 keer naar huis. Niet met de gasten natuurlijk, in Denkendorf werd ik afgelost door mijn collega Frans, en nadat ik daar wat gegeten had, reed ik door naar huis, waar ik om 02.00 was. effe een paar uur slapen en dan door naar de crematie. Vanwege het vele regelwerk was ik de rest van de week vrij, zaterdag vertrek ik weer naar Kroatie, voor dezelde reis.

Zoals de trouwe lezers ongetwijfeld gemerkt hebben, heb ik al een tijdje niets geschreven. Dit had meerdere redenen,maar de belangrijkste reden is: geen zin!

Sommige verhalen heb ik wel geschreven maar ik had nog geen zin om ze te plaatsen. andere heb ik zelfs helemaal niet geschreven. De oorzaak is simpel te achterhalen: ik had even geen plezier in mijn werk, dus waarom zou ik er over schrijven?

Na het reisje Zwitserland kreeg ik een klacht, die nog niet eens zozeer de reis betrof, maar waarin ik persoonlijk werd aangevallen. tijdens die reis had ik het meerdere malen aan de stok gehad met een passagier, en zij had een brief geschreven waarin ik als persoon volledig werd afgebrand.

Vervolgens had ik nog een reisje naar Berlijn, waarbij de groep speciaal naar mij had gevraagd. Je zou zeggen dat succes dan verzekerd is, maar om de een of andere reden had ik er weinig plezier in.

Tel daarbij de verschillende aanvoertjes en andere ritten die niet zo interessant waren, en ik had gewoon ff geen zin om het op mijn weblog te zetten. Kortom, ik was aan vakantie toe, en die heb ik ook gehouden!

Na mijn vakantie ging ik echter nog steeds met tegenzin naar mijn werk, en dus heb ik het nog steeds niet opgepakt. Inmiddels komt het plezier gelukkig weer terug, dus hier gaan we weer! En ik begin toch maar even met wat verslagen van de afgelopen weken………………

beste lezers,

het heeft hier even stil gelegen, maar ik pak het weer op! Als het lukt zal ik de komende weken wat achterstallige verhalen plaatsen, en vanaf volgende week zal ik de weblog weer up to date houden

Ik mocht weer een keer naar Berlijn, dit keer met de 157 voor Diogenes reizen met een school uit Heemskerk. En hoewel het alweer een tijd geleden is dat ik naar Berlijn ging, had ik er niet zo veel zin in. Maar ach, het is werk, en het blijft een van mijn favoriete bestemmingen, dus wat klaag ik nou?

Dag 1:dinsdag 5 juli: heenreis

De bus werd aangevoerd tot Barneveld, dus reed ik met de touran naar de Mcdonald, waar ik tegelijk met de bus aankwam. Even snel mijn koffer overladen en om 7.45 reden we verder. Ik besloot eerst een flink stuk te rijden, tot Auetal, en daar de eerste pauze te houden, maar de jeugd wilde al eerder stoppen. De manier waarop dat gezegd werd, stond me echter flink tegen, en dus maakte ik even flink duidelijk dat ik er niet van gediend ben om gecommandeerd te worden door een 16 jarige. In overleg kan er veel, maar op deze manier heb ik er snel genoeg van. Gelukkig werd de houding van de leerlingen daarna snel anders, en zo werd het toch een gezellige reis.

Na auetal hield ik weer een tweede stop bij Marienborn en daarvandaan reed ik in een keer door naar het hostel.

Dit keer sliep ik in het plus hostel, aan de Warschauer Platz. Dit is echt een geweldig hostel, want ik kan me veel driesterrenhotels herinneren die slechter zijn. Hier had ik een echt ruime kamer, er is een zwembad en een sauna, gratis internet (maar wel traag) en het ontbijt was geweldig! ze hebben zelfs een parkeerplaats voor de bus, en hoewel de ingang erg krap was, kon ik de bus er ruim kwijt.

Nadat ik geparkeerd en opgeruimd had, wandelde ik terug naar het hostel, waar ik me even opfriste, en daarna liep ik met de docenten Friedrichshain in om damen te eten. Daarna ging de groep nog bowlen, maar ik kroop vroeg in bed, want ik was moe.

Dag 2, woensdag 6 juli: berlijn

Ik kon uitslapen vandaag, want het vertrek stond pas gepland om 10.30. eenmaal bij de parkeerplaats bleek dat ik een probleem had, want tegenover de uitgang stond een auto geparkeerd, en nu was het wel erg krap om er uit te komen. Ik probeerde het toch, en toen ik met de neus bijna tegen die auto aan stond zag ik dat ik met de achterkant het hek voorbij was, en dus stuurde ik naar links. Beetje jammer, daar stond ook nog een auto, en die had ik natuurlijk moeten zien. Toen ik hem zag, was het echter al te laat, en had ik hem al geschampt. Verd………….!!!!

Ik hing een briefje onder de ruitenwisser met mijn telefoonnummer, stak twee keer en toen kon ik er toch uit zonder de auto nog een keer te raken. Al balende reed ik naar de Reichstag, waar ik de groep liet uitstappen, om ze vervolgens op te pikken bij het holocaust monument. Het was druk in de stad, en toen ik bij het monument aankwam was er geen plek. Een deel van de autoparkeerplaatsen waren gereserveerd, en daar zette ik de bus neer. Ik werd meteen gesommeerd om weer te vertrekken, maar met enige overtuigingskracht kreeg ik het voor elkaar dat ik mocht blijven staan tot de vrachtauto's waarvoor gereserveerd was er zouden zijn. En nu maar hopen dat de groep eerder was………….

Om 12.30 was de groep terug en bracht ik ze naar de kurfürstendamm. Nu was ik een paar uur vrij in het gedeelte van Berlijn wat ik zelf het minst leuk vind, en met het hete weer kwam ik dan ook niet veel verder dan de terrassen op de Wittembergplatz, waar ik bleef tot 16.00.

Eigenlijk stond de vertrektijd terug naar het hotel iets later gepland, maar omdat de tijd nogal krap was, had ik overlegd om om 16.15 naar het hostel terug te gaan. Ik deed er ruim een half uur over, en om 18.00 vertrokken we alweer naar Potzdamer platz, waar de groep het blue man theater bezocht. daarna reden we nog naar de Fernseheturm, waar de groep als afsluiter van de dag nog naar boven ging. Eenmal terug bij het hotel parkeerde ik langs de straat, want die parkeerplaats wilde ik natuurlijk niet meer op!

Dag 3, boottocht

Na mijn vrije weekend mocht ik op maandag weer werken. en nadat ik vrijdag met onze kleinste touringcar gereden had, mocht ik nu weer met een van de grootste, de 191.

De dag begon met een schoolreisje. 62 kleuters moest ik van Arnhem naar Nijmegen brengen. een ritje van niks, en het leek wel alsof de bus leeg was, want de kinderen kwamen niet boven de banken uit!

na dit ritje van nog geen drie kwartier reed ik leeg naar Rotterdam. Daar haalde ik een aantal passagiers op, vervolgens 2 in Breda en de laatste in eindhoven. toen door naar Nederweert waar mijn collega's aubry en eric de bus overnamen. Met de caddy reed ik weer naar huis en toen was ik klaar

Hoewel ik volgens mij na een 10-daagse reis zonder rustdag minimaal 69 uur aaneengesloten vrij zou moeten zijn, is de planning van mening dat ze die mogen opspliten. en dus was ik maar 1 dag vrij, om vervolgens een kort dagje op pad te gaan met onze kleinste touringcar, de 190. Een dagje met een school uit Elst naar alphen aan de Rijn, waar we een instituut bezochten dat zich bezig houdt met techniek in de zorg. Na een korte presentatie kregen we twee modelwoningen te zien, waar we zelf moesten ontdekken waar de aanpassingen zaten.

vervolgens werden deze dingen besproken en het was best interessant hoe je met kleine aanpassingen een woning kunt aanpassen zodat ook minder valide mensen er kunnen wonen.

Er was ook een rolstoel hindernisbaan, die iedereen mocht proberen. Het parcours was maar kort, maar niet makkelijk. zeker niet omdat de begeleider die dit normaal begeleidt er vandaag niet was!! Nadat iedereen het een keer geprobeerd had, probeerde een van de docenten een snelle tijd neer te zetten, waarbij hij achterover, over de beveiliging heen sloeg en met zijn hoofd hard tegen de muur kwam. Hoewel ik vastbesloten was om een betere tijd neer te zetten dan wie ook, besloot ik hierna om zelf niet meer te gaan, en dus een foto van de docent, in plaats van van mezelf.

Na de lunch kregen we nog een video te zien van Esther Vergeer, die de baan ook deed. Het bleek dat het gedeelte wat wij zo moeilijk vonden en waar de docent zijn ongelukje had er helemaal niet bij hoorde! we hadden het onszelf dus erg moeilijk gemaakt, en daardoor ook gevaarlijk,

Om 14.00 was het programma afgelopen en reden we terug naar Elst. vervolgens had ik weekend, de rest van mijn 69 uur dus.

 
 
Op maandag 20 juni mocht ik weer weg, dit keer voor 10 dagen naar Zwitserland. en wederom met de 184. Het begint op een vaste bus te lijken, maar laat ik het niet te hard roepen, want dan ben ik hem zo weer kwijt.

Dag 1, maandag 20 juni: Nieuw Dijk- Offenburg

Het kostte me wat overredingskracht en ik moest met goede argumenten komen, maar uiteindelijk kreeg ik het weer voor elkaar dat ik met mijn eigen auto naar Nieuw Dijk mocht. Dat scheelt me veel tijd, want dan kan ik als ik terug kom mijn spullen overladen en meteen weg.

Om 7.45 was ik in nieuw dijk. Hoewel er al veel bussen stonden, was de mijne er nog niet, en ik zag de bui al hangen. Weer als laatste binnen natuurlijk. Dat viel echter mee. Een van mijn collega's was ergens mensen vergeten op te halen, moest dus weer terug en kwam daardoor pas om 9.45 aan bij het verzamelpunt. Helaas moest ik nog 2 mensen uit die bus hebben, dus was het wachten geblazen.

Toen de bus er eindelijk was, laadde ik de koffers van de laatste twee in, gaf ze nog even gelegenheid om naar het toilet te gaan en bood ze koffie aan in de bus. Vervolgens gingen we dan eindelijk rijden, en ik was blij dat ik niet zo ver hoefde vandaag.

Met een eerste pauze bij Montaubaur en een tweede bij Bruchsal was ik al om 17.30 bij het hotel. Dit keer sliep ik in Offenburg, bij hotel Hubertus, en ik had een leuke kamer op de derde verdieping. Douche en wc waren op de gang, maar ik had de hele vleugel voor mij alleen, dus dat was geen probleem.

 
 
Om 19.00 zaten we aan het diner, bestaande uit een heerlijke aardappelsoep vooraf, als hoofdgerecht Schweinebraten met aardappelkroketten en groente, en het toetje was een ijsje.

Na het eten ging ik nog even naar het terras voor koffie en een peuk, en daarna naar boven.

Omdat deze reis nieuw voor me is, moest ik me namelijk nog even voorbereiden op de volgende dag. De info had ik gelukkig al, maar ja, je kunt niet altijd spieken, en dus las ik het nog 2 keer door, en maakte handzame spiekbriefjes.

Dag 2, dinsdag 21 juni: Offenburg- Montreux-Brig

Na het ontbijt laad ik de koffers, en hoewel ik 8.30 wilde vertrekken zit alles er om 8.20 al in. Dat scheelt, want 5 minuten later rijd ik weg. Via de a5 rijd ik richting Lörrach, steek daar even de grens over naar frankrijk en rijd zo richting de Zwitserse grens. Daar is het een drukte van jewelste, dus ik moet even in de rij staan voordat ik de Zwitserse wegenbelasting kan betalen. Pas na een dikke 20 minuten kan ik verder en een half uur later houd ik even pauze bij Pratteln.

Vervolgens rijd ik in 2 uurtjes door naar Montreux, waar ik om 13.00 arriveer. Nadat ik geparkeerd heb aan de boulevard geef ik de groep 2 uur vrije tijd om wat te lunchen en te flaneren op de boulevard. Montreux is de Zwitserse stad van de muziek. Op de boulevard staan onder andere standbeelden van B.B.Kin, Aretha Franklin en Freddy Mercury. Bovendien is hier jaarlijks het Montreux Jazz festival, waarvoor men druk aan het opbouwen is.

 Zelf haal ik een broodje ham en kaas met 2 koppen koffie voor maar liefst 19,20 CHF, dat is bijna 18 euro! Dat is schrikken als je de prijzen in Kroatie en Berlijn gewend bent, maar ja, een mens moet toch eten. Om 15.00 rijden we door naar Brig, waar we om 16.45 arriveren bij het hotel. Tot mijn verbazing krijg ik voor de hele week een programma, met daarin de tijden waarop ik kan ontbijten en dineren. Zonder overleg! Navraag leert me dat het druk is in het hotel, en dat ze daarom een strakke planning hebben gemaakt.  Hoera!

Eenmaal op mijn kamer doe ik het raam open, kijk naar links en zie een bus aankomen met daarop de reclame: Effe weg. Ik ga snel naar beneden om te kijken wie het is, en het blijkt mijn oud collega Willy te zijn

Vandaag hebben we het diner pas laat, om 19.20 zijn we aan de beurt. Op het menu staat minestronesoep, als hoofdgerecht een worst met groente en aardappels en als toetje krijgen we een chocolademousse. Na het eten drink ik nog even koffie op het terras en vervolgens ga ik wat internetten en voorbereiden op mijn kamer.

dag 3, woensdag 22 juni: Vrije ochtend en Lötschental

Mijn vrije ochtend besteed ik door Brig een klein beetje te verkennen. Eigenlijk had ik uit willen slapen, maar om 7.50 gaat de telefoon, met het verzoek of ik mijn bus een paar meter wil verzetten, want ik sta precies voor de deur van de leveranciersingang.

Vrije ochtend wil zeggen: kaartjes halen voor de Glacier express, ontdekken dat ik niet de juiste voucher heb, bellen met effe weg, koffie drinken, op zoek naar een enigszins betaalbare lunch (broodje van de bakker, nog 6 frank) en voor je het weet is het 13.00

Om 13.00 vertrokken we met de bus naar het Lötschental. dit dal is eeuwenlang slecht bereikbaar geweest, en daardoor heeft het een geheel eigen karakter behouden. Ik rijd helemaal door naar faffleralp, en dat wordt ook wel het eind van de wereld genoemd. Daar nemen we anderhalf uur de tijd om wat rond te wandelen of wat te drinken en dan rijd ik rustig terug.
 
 

Eigenlijk had ik nog even willen stoppen in Blatten, maar voor ik het weet ben ik er al uit, en dus rijd ik maar door naar het hotel. Daar blijkt geen parkeerplaats meer vrij te zijn en de algemene busparkeerplaats bij het kasteel is gereserveerd voor het leger tot 19.00. Na een half uur rondjes rijden zet ik de bus ergens bij het hotel, waar ik hem tot na het eten (sla vooraf, rösti met spinazie en champignon-rundvlees saus) laat staan en daarna zet ik hem alsnog op de parkeerplaats.

Dag 4, donderdag 23 juni: Gornergrathbahn

Na een eenvoudig, maar lekker ontbijt wandel ik naar de busparkeerplaats, waar ik om 8.15 arriveer. Ik wacht een kwartiertje en om 8.30 rijd ik naar het hotel om de groep op te pikken. Vervolgens rijden we via Visp naar Täsch, vanwaar we vandaag verder gaan met de trein, omdat Zermatt volledig autovrij is, en de enige motorvoertuigen die er mogen rijden elektrisch aangedreven moeten zijn. Terwijl de groep alvast met de shuttle naar Zermatt gaat, rijd ik eerst naar de parkeerplaats, om vervolgens een trein later te nemen. 
 

Eenmaal in Zermatt drink ik eerst koffie op een terrasje. Vervolgens pak ik de gornergratbahn naar boven.

 als
Als ik eenmaal op 3100 meter ben, blijkt dat ik de koffie beter had kunnen overslaan. de mensen die een half uur eerder naar boven zijn gegaan hebben nog kunnen geniten van het uitzicht, maar nu ik er ben is er niets, maar dan ook helemaal niets te zien. ja, sneeuw. Natte sneeuw ook nog, het komt met bakken uit de lucht. En dus maak ik een foto van wat ik had moeten zien en wat ik werkelijk zie.

Eigenlijk had ik me voorgenomen hier iets te eten, maar dat zit er niet in. CHF 9.50 voor een kop soep of een bord friet,  dat is toch ruim 8 euro! en dan komt de mayonaise of een broodje er nog bij, en het is nog selfservice ook. De maaltijdvergoeding volgens CAO is vast bepaald toen de Zwitserse Frank wat minder waard was!

Na deze teleurstelling besloot ik toch maar even de sneeuw in te gaan, maar dat heb ik snel gezien, en zonder de matterhorn te zien ga ik weer met het treintje naar beneden.

Terhoogte van station rotenboden komt de berg toch ineens in zicht, en dus stap ik daar uit. Dat blijkt een goede zet, want in het half uur dat ik nu op de volgende trein moet wachten, zie ik ook nog ehhhhhhhhhhhh gemsen denk ik, maar het zouden ook best berggeiten kunnen zijn. Geen idee. In ieder geval waren ze niet schuw, en van vrij dichtbij kon ik ze op de foto krijgen.
 
 
 
 

Een treintje later rijd ik weer een stationnetje verder (ik had wel willen lopen eigenlijk, maar veel te gladde schoenen aan) en daar wandel ik weer een half uurtje rond. De Matterhorn wordt langzamerhand steeds beter zichtbaar, net als de andere bergen en gletschers, en ik maak weer veel foto's.

 Om 15.00 ben ik weer in Zermatt.

 
 
 
Bij een bakker haal ik een paar broodjes en vervolgens ga ik met de shuttle weer naar Täsch. Tot mijn verbazing zit bijna de helft van de groep in de zelfde shuttle, en dat terwijl ik pas om 16.45 heb afgesproken.

Ndat ik de bus weer gehaald heb zit iedereen er om 16.45 weer in. Nog een klein uurtje naar het hotel en dan zit ook deze dag er weer op. het diner bestaat uit een tomatensoepje, rijst met kipfilet en kerrie en een ijsje toe.

 Dag 5 vrijdag 24 juni: Simplonpas, Lago maggiore, Isola Bella

Sommige mensen hebben het beter dan anderen. Soms omdat ze slim zijn, soms omdat ze geluk hebben. Neem nou iemand als Kaspar Stockalper. Een handige zakenman, en daarbij nog ingenieus ook.Hhij leefde lang geleden, van 1609 tot 1691. Hij was bankier, handelaar in in- en export, en om dat zo efficient mogelijk te kunnen doen legde hij een weg aan over de simplon pas. Het heeft hem geen windeieren gelgd, want het stockalperpalast in Brig is het grootste 17e eeuwse kasteel van Zwitserland.

Napoleon breidde de Stockalperweg uit, zodat hij zijn legers er overheen kon laten trekken, en tegenwoordig is de simplonpas een van de best begaanbare van europa.

Om 8.30 wil ik wegrijden, maar er missen nog 2 mensen. die komen 10 minuten later op hun dooie akkertje aanhobbelen, want ze dachten dat de vertrektijd 8.45 was. Als ik er wat van zeg, krijg ik een antwoord in de trend van: goh, we schoppen het hele programma van de chauffeur in de war. Ik kan het niet laten om daarop te reageren. Wat kan mij het nou schelen, al moet ik de hele dag op ze wachten! Ik vind het vooral vervelend voor de passagiers die wel op tijd zijn.Stom toevallig heb ik het een dag eerder ook al met haar aan de stok gehad, toen ze zomaar iets bij mij weg pakte. Niets bijzonders, gewoon een gratis foldertje, maar ik attendeerde haar erop dat het wel zo netjes is om zoiets te vragen, omdat ik ze voor mezelf verzameld had.

Maar goed, om 8.42 reed ik dus weg, en via de Simplon pas naar 2005 meter hoogte. daar stopte ik (iets korter dan gepland, ik had immers een boot gereserveerd en was nu een kwartier later dan gepland hier) voor koffie, en vervolgens reed ik via de Gondo Schlucht naar Italie, naar het Lago Maggiore.

 
Daar gingen we aan boord van een boot, die ons naar Isola Bella zou brengen. De Kapitein had een dubbele afspraak, dus het ging op zijn italiaans, met een speedboot. De punt kwam ver uit het water en in no time waren we de borromeo eilanden rond en legden we aan op isola Bella.
 
let even op de kustlijn, met recht een speedboot

Tja, nog zo'n financieel succesvolle familie, die familie Borromeo. In de 16e eeuw kochten ze de drie eilanden in het lago maggiore. Op het grootste bouwden ze een groot kasteel met een gigantische tuin, verdeeld over een aantal etages. Borromeo noemde het naar zijn vrouw: isola Isabella, wat later vermakkelijkt werd, gewoon isola bella. het tweede eiland in grootte noemden ze isola madre, de moeder van de eilanden, vanwege de oude begroeiing op het eiland. Een latere telg van de familie borromeo bouwde hier in de 18e eeuw een wat kleiner, bescheidener kasteel. het derde eiland is isola di pescatore, het visserseiland. Dit is het meest autenthiek gebleven.

Wij bezoeken isola bella. Eerst gaan we het kasteel in, dan de tuinen. Het is werkelijk schitterend.

 Om 15.00 gaan we weer terug. Nog ff tanken, een fotostop in de gondoschlucht en een fotostop op de pas en dan zit ook deze dag er weer op.  
 

dag 6, zaterdag 25 juni: Montblanc express, Chamonix en de kleine simplon express

Ne een slechte nacht slaap vertrokken we vandaag voor een redlijk rustig dagje. Om 9.00 reed ik naar Martigny. Daar was tijd voor koffie genoeg, want om 11.22 hadden de mensen pas de trein. Dat is eigenlijk veel te laat, want daardoor wordt de tijd in Chamonix eigenlijk te kort om echt iets te gaan doen. Maar goed, het was niet anders, en dus reed ik gewoon iets later weg uit Chamonix. Toen de trein eenmaal weg was, reed ik naar Châtelard-Frontiere, om de groep weer op te pikken, en daarvandaan was het nog een half uurtje naar Chamonix.

 
 
 Ik waarschuwde de mensen die met de gondel de mont blanc op gingen om meteen te gaan,vanwege de tijd, en sprak af om om 15.30 weer te vertrekken.
 

Vervolgens wandelde ik met een chauffeur van de OAD de stad in om wat te eten.

Om 15.00 was ik weer bij de bus en om 15.15 stond ik weer op de afgesproken plek. een kwartier later zaten er 42 mensen in, maar de laatste 2 waren verkeerd gelopen en kwamen om 15.45 aan. Via de pas reden we weer terug naar Zwitserland, en met nog een fotostop waren we om 18.15 terug.

 
Om 19.00 had het hotel de kleine simplon express voor ons gereserveerd. Dit is een toeristentreintje, wat in ons programma al op de eerste dag stond, maar via het hotel gereserveerd was, en die hadden hem op vandaag gezet. Vandaag was het vanwege lokale feesten echter superdruk in de binnenstad, en dus moest hij een andere route rijden, waarbij hij per rit 10 minuten vertraging opliep. Daarom kwam hij uiteindelijk pas om 19.30.

 Doordat het feest was in het stadje konden we niet door het centrum, en het gedeelte door Brig stelde dus niet veel voor, maar we hebben we drie keer de aldir van dichtbij gezien. De tweede helft van de rit ging echter door Naters, het dorp aan de overkant. Dat was een stuk interessanter, met oude zwitserse huisjes, waarvan er veel op een soort palen stonden om de ratten buiten te houden. Om 20.00 waren we terug. toe moesten we nog eten, dus van de avond was niet veel over.

Dag 7, zondag 26 juni: Aletschgletscher en Rhonegletscher

Om 9.00 vertrekken we weer en dit keer is iedereen op tijd. Eerst rijden we naar Fiesch, waar de liefhebbers met de gondel naar boven kunnen, naar de Aletschgletscher. Ik heb het niet zo op gondels, maar omdat ik het nog nooit gezien heb, wil ik in eerste instantie wel mee. Als ik in de gondel ben, kom ik er achter dat het staanplaatsen zijn, en dat maakt het er niet beter op. als het dan ook nog erg vol wordt in de gondel, kies ik eieren voor mijn geld en stap weer uit. Vandaar dat ik alleen foto's van beneden heb.
 

Om 12.15 is iedereen weer beneden, en rijden we door richting de Rhonegletscher. Hiervoor moet ik de Furkapas op. dit is een schitterende pas, en zeker met dit weer…………… vinden ook 100.000 motorrijders. Als idioten komen ze me op de meest onmogelijke momenten voorbij. Als ik voorbij een bord kom waarop staat dat hier maximaal 18 ton langs mag, reken ik even snel en kom tot de conclusie dat ik in het grensgebied zit. Een lengtebeperking staat er niet bij, maar ondanks het feit dat ik de bus in iedere haarspeldbocht lift, komt de achterkant toch een keer aan de grond. Hoera, deze weg moet ik van de week nog een keer rijden!

Eenmal boven bezoeken we de ijsgrot in de gletscher, en nadat ik een half uur in de rij heb gestaan voor twee tosti's en een flesje water (CHF 20,- wat een schofterige prijzen!) is het alweer tijd om te vertrekken. 
 
 
 

 
Al etend wandel ik naar de bus, en omdat het zo druk is kan ik hier niet draaien. Daarom rijd ik nog een kilometer of 2 door naar boven, draai de bus en rijd rustig, maar weer niet zonder nog een keer of 5 de grond te raken terug naar het hotel. Daar kijk ik even of ik schade heb, maar gelukkig valt het mee.

Het diner is vandaag beter dan tot nu toe: een heerlijk stuk varkensvlees, met aardappelpuree en boontjes.

Dag 8, maandag 27 juni: Saas Fee en een halve vrije dag

Om 9.00 vertrekken we weer, dit keer nar Saas fee. Het eerste stuk is de route het zelfde als naar Zermatt, maar als de route zich splitst rijd ik via allerlei plaatsjes die met Saas beginnen naar saas Fee. Daar parkeer ik aan het begin van het dorp en geef de groep vrij tot 12.30. Zelf heb ik niet zo veel zin om iets te doen.. Het is ruim 30 graden en ik vind het wel best zo.

 
 
's middags rijd ik terug naar het hotel, waar ik erst een bak koffie drink, vervolgens een korte broek aan trek en dan loop ik opnieuw naar hst station om kaartjes te halen voor de glacier express. Dit keer heb ik wel de juist voucher, dus het is zo gepiept, en dan trek ik me een paar uur terug op mijn kamer. Als ik naar beneden loop om te roken, kom ik buiten een oude bekende tegen, namelijk mijn oud collega Peter, van mijn tijd bij Hollandia Tours. Peter rijdt nu voor wijdemeren tours, en is hier met een groepje van 12 man, en het is leuk om weer ff bij te kletsen

Dag 9, dinsdag 28 juni: Furkapas-Oberalppas-chur-Offenburg

Na het ontbijt laden we de koffers, en vertrek ik alleen richting Chur. De groep pakt om 10.18 de Glacier Express, en ik moet ze om 14.47 weer oppikken in Chur.

Ik heb nog wel even gekeken of er een andere route is dan deze twee passen, maar een goed alternatief vind ik niet echt. Of het is kilometers om, of het is een weggetje door italie wat er niet al te breed  uit ziet op de kaart. En dus rijd ik maar weer de Furkapas op. Dit keer is het gelukkig ristiger. de 100.000 motorrijders van zondag zitten nu weeer in het pak op kantoor, en ik ben veel vlotter en relaxter boven dan zondag.

 
 
 
 De weg naar beneden, aan de andere kant van de pas is veel smaller, en ik kan alleen maar blij zijn dat ik hem zondag niet heb hoeven rijden.

Eenmaal beneden, bij Andermatt, is een bordje verdwenen, en per ongeluk rijd ik richting Zürich. Gelukkig heb ik het snel door, maar het duurt even voor ik kan keren, en hoewel ik hier eigenlijk niets te zoeken heb, stop ik toch maar even voor een fotootje.

Vervolgens rijd ik de goede route weer, en via de oberalppas kom ik uiteidnelijk net binnen 4,5 uur rijtijd aan in Chur. Daar eet ik wat, rommel wat aan de bus en om 14.35 rijd ik naar het station om de groep op te halen.

Om 14.58 rijden we weg bij het station, en met een stop bij Pratteln en wat file ben ik uiteindelijk om 19.30 bij het hotel in Offenbur. Daar wacht ons weer een heerlijke maaltid, maar ik heb niet veel honger, want het is hier 37 graden. Na het eten drink ik nog een bakkie en ik ga vroeg plat.

Dag 10, woensdag 29 juni: Offenburg-nieuwdijk.

Om 8.30 vertrekken we, en hoewel dat ruim bemeten is, twijfel ik toch of ik het ga halen. Op de radio worden namelijk veel files vermeld, waarvan een paar op onze route, en een vollsperrung op de A61, met de 3 als omleiding. Toch valt het mee. Nagenoeg zonder file bereik ik Limburg a/d Lahn, en ook na de lunchstop valt het alles mee. Bij Hunxe gooi ik nog even wat diesel in de tank, en daarna parkeer ik bij het wegrestaurant. Ik sta er nog maar net, of er klinkt een harde knal en naast me stopt een rokende bus van de jong intra. Op de één of andere manier is zijn radiateur geknapt, en nu staat hij daar. Een groot gedeelte van zijn passagiers kunnen met een andere bus van de Jong mee, en de laatste drie neem ik mee naar juffrouw Tok. Na het afscheid pak ik mijn spukken over in de aut, eet nog wat en dan rijd ik naar huis.

het heeft even geduurd, maar eindelijk is het verslag van 2x dalmatie comleet met foto's. veel leesplezier!

ronald

 
Na 3 vrije dagen mocht ik weer op pad, wederom met bus 184, dit keer naar het Schwarzwald.
Op zich een mooie reis, al begrijp ik de combinatie met de Vogezen niet zo goed, omdat in het Schwarzwald zelf al genoeg te zien is. dat neemt echter niet weg dat het een schitterend reisje is.

Dag 1, vrijdag 10 juni, Nieuw Dijk- Schönau

 Met mijn eigen nieuwe auto, die ik dinsdag meteen heb opgehaald, rijd ik naar Nieuw Dijk. Ten eerste omdat ik graag een eindje met de nieuwe auto wil rijden, maar vooral ook omdat ik er zo van baal dat we regelmatig met 4 personen in één busje terug moeten. Met alle rommel die je vaak bij je hebt is dat lastig, en nu kan ik het meteen overladen in mijn auto en rechtstreeks naar huis.

Mijn bus is natuurlijk weer als één van de laatste op het wisselpunt, en hoewel ik eerst mijn pas wil invoeren, staan de mensen al te popelen met hun bagage. Daarom begin ik meteen met laden. als de bagage er in zit ben ik echter mijn bestuurderskaart kwijt en dus ontstaat er enige paniek bij mij, want ik weet zeker dat ik hem net nog had. Gelukkig blijkt hij onder de koffers te liggen.

Dank zij deze chaos zijn alle bussen al weg, en vertrek ik om 9.10 als laatste. Via de 3 rijd ik in eerste instantie naar Montabauer, waar ik de eerste stop houd. vervolgens rijd ik door richting Frankfurt, waarna ik via de 5 verder naar beneden rijd. her ben ik al lang niet geweest, en dus ben ik enigszins verrast door de vele baustellen en files. Toch valt het eigenlijk best mee, gezien het feit dat het het pinksterweekend is. Met nog een tweede en een derde pauze ben ik uiteindelijk om 19.30 bij hotel sonne in Schonau. nadat de kamers zijn ingedeeld vraag ik waar ik kan parkeren, en ik word doorverwezen naar de parkeerplaats van de supermakrt verderop. Als ik terug gewandeld ben zit iedereen al aan tefel. Op het menu staan een soepje vooraf, een lekker gekruid stukje vlees (voor mij dan, voor veel mensen is het net even te pittig) en een dessert, maar dat sla ik over. Na het eten is het even tijd voor mij. Eerst op het terras, later op mijn kamer en uiteindelijk ga ik lekker slapen.

Dag 2, zaterdag 11 juni, Todtmoos en Schaffhausen

Om 9.00 sta ik weer met de bus voor het hotel, en als iedereen zit gaan we richting Todtmoos. Om daar te komen rijd ik over de berg de Hochkopf, en al snel rijden we tussen de skiliften en -pistes. Todtmoos ligt in het volgende dal, maar toch nog op 900 meter. Todtmoos is gesticht in 1255, toen de pest heesrte in het nabijgelegen Basel en in Freiburg. De mensen vluchtten naar een plaats zo hoog, dat de vogels er niet kwamen. De plaatselijke kerk is een wallfahrtskirche, een bedevaartskerk, en die moeten we natuurlijk even bekijken.'
 
 

 Daarna is er tijd voor koffie en daar hoort natuurlijk schwarzwalder kirschtorte bij, maar niet voor mij, want de strijd tegen de kilo's verloopt maar moeizaam. na de koffie gaan we verder. via een schitterende, maar smalle (omleiindgs)route rijd ik door naar Schaffhausen.Hiervoor moet ik Zwitserland in, en omdat ik dan vanuit duitsland de EU verlaat, moet ik de Duitse wegenbelasting contant betalen. Dat gaat via de volgende formule: aantal personen x aantal kilometers x 0,84= het bedrag wat je moet betalen. Geen probleem. ik heb de kilometerstand van de grensovergang bij Elten opgeschreven en nu heb ik de stand ook. Alleen het totaal klopt niet, want ik kom tot 1004 kilometer, en dat lijken mij er zo,n 300 te veel. en dus kijk ik nog een keer goed, zie dat ik een foutje heb gemaakt, en uiteindelijk blijk ik 704 km in Duitsland gereden te hebben. Als ik daarvoor betaald heb wandel ik nog even naar deZwitserse douane om de wegenbelasting voor Zwitserland te betalen, en dan mag ik door.

Al met al heeft het wel veel tijd gekost, en zijn we wat later dan gepland bij de waterval. Daar geef ik eerst maar eens tijd om tellunchen, want het is al ruim 13.00 geweest.

Om 15.00 heb ik afgesproken bij het bootje, om een kleine 20 minuten te gaan varen, maar op dat moment mis ik nog 6 mensen. Ik wacht tot het laatste moment, overleg met de schipper en spreek af da de groep die er nu is mee vaaart, en dat ik nog een bootje afwacht voor de laatkomers. Die komen echter niet, en als het derde bootje komt, ga ik zelf maar mee, want ik wil zelf ook wel graag tot vlak voor de waterval komen. Het bootje vaart een 8, eerst zo dicht mogelijk langs de waterval, dan draait hij weg en verbolgens probeert hij er zo ver mogelijk recht op af te varen. De motor stampt en zo merk je hoeveel water hier doorheen komt.Over een breedte van 150 meter en een hoogte van 23 meter komt hier maar liefst 600.000 liter per seconde naar beneden vallen.

Om 16.00 is iedereen terug bij de bus en gaan we terug richting ons hotel, Natuurlijk moet ik weer de grens over, en dit keer duurt het nog langer. Eruit is niet zo'n probleem, omdat je dan precies kunt zien hoeveel je gereden hebt. Als je echter het land in komt moet je een schatting maken van het aantal kilometers, en dat wordt dan nagerekend. Super bureaucratisch, super ouderwets en werkelijk waar, nog erger dan een grens met Bosnie. maar goed, na 35 (!) minuten ben ik dan eindelijk de grens over en via weer een mooie (omleidings) route zijn we om 18.30 weer in het hotel

 Dag 3, eerste pinksterdag, haut Koenigsburg en Riquewihr

Om 9.00 vertrekken we weer, maar eigenlijk is dat net te krap berekend. ik heb namelijk een gids bij Haut Koenigsburg geregeld om 11.10, maar vanwege Pinksteren is het erg druk. Om 10.45 ben ik bij het kasteel, maar voor ik geparkeerd sta is het al 11.05. Ik ren voor de groep uit naar de ingang, koop kaartjes en wacht tot de groep er is. Als er niemand meer komt deel ik kaartjes uit, en nadat een groot gedeelte van de groep naar de wc gegaan is, beginnen we aan de rondleiding. Ik heb weer 5 kaartjes over!

We hebben een leuke, boeiende gids, die in rustig, perfect Duite vertelt over de geschiedenis van het kasteel.

Het oroginele kasteel stamt uit de 13e eeuw, en in de tijd van de Habsburgers werd het flink uitgebreid en aangepast. Tijdens de 30 jarige oorlog werd het vernietigd en eeuwenlang bleef slechts een ruine over.

In 1899 gaf Keizer Wilhelm II wan Pruisen (Grappig, hoe je de familie Hohenzollern overal weer tegenkomt) opdracht om het kasteel weer op te bouwen. Het moest een eerbetoon aan de keizer worden, en hoewel men wel geprobeerd heeft om de middeleeuwse stijl te behouden, zijn er nogal wat aanpassingen geweest en foutjes ingeslopen.

Zo wilde men een 15e eeuws kasteel bouwen, maar er staan bijvoorbeeld kanonnen uit de 17e eeuw. Sommige zalen zijn aangepast, omdat de keizer ze te klein vond, en andere zalen zijn veranderd omdat de architekt dat logischer vond. Al met al is het het mooiste kasteel uit de streek, maar als je het zo bekijkt is het allemaal nep, want het is dus ook het jongste kasteel.

Na de rondleiding blijven we nog even bij het kasteel om te lunchen. Het nadeel als je een reis voor het eerst doet, is dat je nooit echt goed weet hoeveel tijd je ergens nodig hebt. Zeker doordat we zo laat waren, blijf ik hier eigenlijk een half uur te lang, een half uur wat we in Riquewihr eigenlijk te kort komen. 
 

Om 13.55 rijden we weer naar beneden en een half uurtje later zijn we in Riquewihr. Dat stadje is net even groter dan ik had verwacht, en er is veel meer te zien dan ik had verwacht, en dus had ik beter een half uur eerder bij het kasteel weg kunnen gaan. Normaal zou het niet zo'n probleem zijn, maar ik heb om 15.30 gereserveerd bij een wijnboer. Daarom hebben we maar een uurtje in de stad, en dat is eigenlijk net te kort. De ene helft pakt een terrasje, terwijl de andere helft met het toeristentreintje een rondrit van een half uur maakt. Het klopt niet helemaal, want er gaan ook een paar mensen lopen, en meer dan twee helften zijn er niet, maar u begrijpt hopelijk wat ik bedoel.

Om 15.25 zit iedereen weer in de bus en in 5 minuten rijd ik naar de wijnboer. Na een hele korte, summiere uitleg in de produktiehal gaan we proeven. 3 wijnen krijgen de mensen, en er wordt nog wat verkocht. De commercie ligt er dik bovenop, en iets meer rondleiding had ik wel leuk gevonden. Dat moet de volgende keer anders, maar nu lukte het niet, omdat ze vanwege pinksteren de ene groep na de andere hadden.

Op de terugweg pak ik eerst een stuk snelweg en bij Lorrach ga ik de grens over. Ik heb op de kaart nog een leuke route gevonden, via een smal weggetje over de berg, maar het is wat smaller dan ik had verwacht. Soms gaat het maar net met de tegenliggers. Als ik 10 km voor Schönau ben, is er een omleiding, en zo ben ik een uur later weer op 12 km van Lorrach. Via de grote weg rijd ik naar het hotel, waar ik pas om 19.30 aankom. Ik ben de omleidingen in het Schwarzwald nu al zat. de 3e in 2 dagen!

's Avonds drink ik nog een bakkie op het terras, en op mijn kamer surf ik nog wat op internet. Gelukkig slaap ik op de eerste verdieping, en daar heb ik net bereik met het gratis wifi in het hotel, al valt het af en toe wel weg. Ik kom op de weblog van Frank Raven, en zie dat hij hier vorige week ook is geweest. Tot mijn verbazing heeft hij naast het hotel geparkeerd, terwijl ik doorverwezen werd naar de parking bij de supermarkt, toch gauw 600 meter verderop!

Dag 4, tweede pinksterdag, Freiburg

Hoewel ik vandaag kan uitslapen, ben ik om 7.00 klaarwakker en zit ik met een kop koffie en een peuk op het terras. Het hotel doet zijn naam vandaag geen eer aan, want het heet Sonne, en het regent pijpenstelen.

Om 11.00 vertrekken we naar Freiburg. Een deel van de groep heeft vandaag een rustdag ingelast. sommigen hebben daar vrijwillig voor gekozen, maar er zijn er ook twee bij die ziek zijn.

Via het Münstertal rijd ik naar Freiburg, en als ik om 12.15 op de karlsplatz parkeer staat de gids al te wachten. Eigenlijk had ik om 12.00 afgesproken, maar dat bleek iets te optimistisch, zeker nu het geregend heeft. Het Münstertal is namelijk spekglad!

Na een inleidend praatje met een aantal algemene dingen over Freiburg vertelt Pieter eerst over de kanaaltjes die door de stad lopen. Die zijn voor verkoeling en afwatering, en Pieter vertelt dat als iemand er in valt, hij of zij verplicht is om met een Freiburger te trouwen. Dat is niet tegendovemansoren gezegd, haha. Er wordt al gesuggereerd om er vrijwillig in te springen!

 
Vervolgens wandlen we naar de Münster, toch wel de belangrijkste bezienswaardigheid in Freiburg. De kerk is gebouwd van het geld wat verdiend is met de zilvermijnen in het Münstertal. Het is een toonbeeld van Gothiek, met alle elementen van deze bouwstijl er in. Het is dan ook een van de winige kerken, zo niet de enige  kerk ter wereld waarvan de bouw is begonnen en geeindigd in de Gothische tijd, en dus is er geen mix van stijlen te herkennen. What yo see is what you get, gothiek dus!

 
 
Freiburg ligt in een L-vorm in een dal onder de Schlossberg, en heeft maar 2 stadspoorten. Dit zijn de volgende dingen die we bekijken, en vervolgens wandelen we nog even dor een schitterend straatje, overdekt met blauwe regen. Dat moet een geweldig gezicht zijn als alles bloeit, maar daarvoor zijn we helaas een maand te laat.

 
 
 
Na de rondleiding  hebben we nog wat vrije tijd, maar vanwege pinksteren is alles natuurlijk dicht, met uitzondering van de Horeca. Dat is jammer, maar er is niets aan te doen. Om 15.30 rijden we weer terug, en onderweg stop ik nog even bij de waterval van Todtnau.

 
 Uiteindelijk zijn we om 17.00 terug bij het hotel. Daar wacht me een onaangename verrassing, want 1 van de ziek achtergebleven passagiers is ondertussen opgenomen in een ziekenhuis. Na het eten  leen ik dus even een auto van de hotelier, en rijd ik naar Schopfheim om op ziekenbezoek te gaan.

Dag 5, dinsdag 14 juni: Vogezen

Om 9.00 vertrekken we weer, en via Mullheim en Mulhouse rijden we naar de Vogezen. Eenmaal van de snelweg gaat het snel naar boven, waar we de route des Cretes volgen. Dit is een schitterende route over de toppen van de Vogezen, en als we om 11.00 boven op de grand Ballon staan houden we een half uurtje pauze voor foto's en koffie. Als ik stop is de lucht pikzwart, maar de bui die er uit komt is te verwaarlozen.
 
Vervolgens rijden we verder, en uiteindelijk houd ik pauze bij het plaatsje Gérardmér.
Dit ligt aan het gelijknamige meer, en dit meer is samen met 2 andere meren, ontstaan in de laatste ijstijd, door de resten van een gletcher die 16 kilometer naar beneden is gegleden. Gérardmér is al eeuwenlang een centrum van textielindustrie, en dat is te merken, want het plaatsje barst bijna uit elkaar van de linnen-outlets.

Na iets te weinig vrije tijd komen de mensen weer bij de bus, en rijden we 5 minuten naar de boot, want we gaan ook nog even varen op het meertje.

Hoewel Gerardmer al sinds halverwege de 19e eeuw een toeristenbolwerk is, spreekt er geen mens een andere taal dan Frans. Het reserveren van het bootje was dus moeizaam, en eerlijk gezegd was het één keer, maar nooit weer, want ik vond het niks. Zelfs de gids aan boord spreekt nauwelijks engels, en het is mijn beperkte kennis van het Frans wat de situatie moet redden. Gelukkig heb ik me ingelezen, en dat maakt de vertaling net even makkelijker.

Na de boottocht rijden we via de col de la Schlucht weer náar beneden en vervolgens naar het hotel. Onderweg word ik gebeld door Effe weg. Zij zijn benaderd door de zoon van één van mijn passagiers, die zijn bloed heeft laten testen, en de uitslagen zijn niet goed. De vraag is of ik wil regelen dat zijn vader bloed laat afnemen en de uitkomst laat faxen, zodat de medicatie telefonisch kan worden aangepast.

Na het eten leen ik weer even een auto, en rijd ik naar het ziekenhuis om de patient even te bezoeken. Het bezoekuur geldt eigenlijk tot 20.00, maar ik heb geregeld dat ik later mag komen. De man van de bloedtest kan meekomen, maar een garantie dat hij geholpen kan worden krijg ik niet. En dus wachten we tot 22.30, en dan ben ik er klaar mee en onverrichter zake rijd ik terug naar het hotel.

Dag 6, titisee, glasblazen en de Feldberg

Hoewel ik om 9.00 wilde rijden, zijn we pas om 9.10 weg. 40 minuten later sta ik bij de parkeerplaats in Titisee. nadat ik geparkeerd heb wandel ik met de groep naar het bootje, maar er moet eerst nog iemand naar het toilet. Eenmaal aan boord van het bootje wacht de kapitein nog 10 minuten voor hij gaat varen, en zo wordt de vrije tijd in Titisee wel erg beperkt, want ik heb met de groep afgesproken dat ze om 11.45 terug zouden zijn.

Als iedereen er weer is rijden we naar hinterzarten, waar ik een lunch heb geregeld, maar daar is iets fout gegaan. Hoewel ik om een bevestiging per E-mail heb gevraagd, heb ik die niet gekregen. Daarom heb ik de avond van tevoren nogmaals gebeld, en zelfs deze morgen voor vertrek nog. Met name in het laatste gesprek is mij verzekerd dat alles in orde is, dus ben ik behoorlijk pissig dat dat niet het geval is, en dat er niet op ons gerekend is. Gelukkig maakt het restaurant het snel goed, en 10 minuten later zijn de tafels gedekt, worden de drankjes besteld en weer 10 minuten later komt er een heerlijke lunch op tafel.

Na de lunch kan de groep de glasblazerij in lopen, de grote koekoeksklok bewonderen en om 14.05 vertrekken we naar de Feldberg. hier gaat een klein gedeelte van de groep met de gondel naar boven om van het uitzicht te genieten. 

Om 16.00 rijd ik weer naar het hotel. Vervolgens ga ik tanken en na het eten rijd ik nog een keer naar het ziekenhuis. Langzamerhand is duidelijk geworden dat de man een dubbele longontsteking heeft, en vrijwel zeker niet mee naar huis zal rijden op vrijdag.

Dag 7, donderdag 16 juni: Hunawihr en Colmar

Na een voortreffelijk ontbijt vertrekken we weer om 9.00. via Freiburg rijd ik naar Hunawihr, waar we het ooievaarspark bezoeken. Dit is een klein dierentuintje waar onder andere ooievaars worden verzorgd en grootgebracht. het is een mooi parkje, en het belangrijkste doel is de aanwezigheid van ooievaars in het gebied op peil houden.

 
 
 
 
 
Nadat we het park hebben bekeken rijden we naar Colmar, waar ik de groep vrij laat om de stad te verkennen. eerst wandel ik met ze naar de tourist info m een stadsplattegrond te halen, vervolgens leg ik uit hoe ze weer bij de bus moeten komen en dan wandel ik naar een terrasje in de stad om te lunchen. Het duurt geen 10 minuten, en dan zit bijna de hele groep er. Ik wandel even naar het toeristentreintje, regel dat de groep mee kan en na het eten zitten we in het treintje. Geen verkeerde zet, want de rondrit blijkt erg mooi en best interessant. 
 

Om 17.30 zijn we weer bij het hotel. De man die bloed moest laten afnemen is vandaag niet mee geweest en heeft de uitslag. Een storm in een glas water, want de waarden zijn goed en via hat hotel laat ik ze naar Nederland faxen. Op verzoek van de andere patient verzamel ik wat puzzelboekjes bij de overige passagiers en 's avonds rijd ik nog even langs het ziekenhuis.

Dag 8, vrijdag 17 juni: terugreis

Op de terugreis heb ik veel meer file dan .verwacht. Hoewel ik 10 uur had uitgetrokken voor maar 618 km, blijkt dat niet genoeg te zijn, en om 18.00, een half uur te laat ben ik weer in Nieuwdijk.

Het weekend ben ik vrij en maandag vertrek ik weer, dit keer voor 10 dagen Zwitserland.